حمدتُ من عظمت منّته، وسبغت منته،وسبقت رحمته غضبه،وتمّت

 

کلمته،و نفدت مشیّته،و بلغت قضیّته.

 

حمدته حمد مقرّ بربوبیّته ]متختضّع لعبودیّته[ متصل من

 

 خطیئته]متفرّد بتوحیده[ مؤمّل منه مغفره تنجیه، یوم یشغل ]کلٍُُُُُِِِِِِِِّّّّّّّّّّّّّّّّ[عن

 

فصیلته وبنیه

 

خدائی را حمد وستایش می نمایم که منت او بر(آفریدگانش ) بزرگ است و نعمت او همگان را فرا گرفته ومهرورحمت او بر خشم و غضبش پیشی گرفته و کلمه او به کمال رسیده و مشیت و خواست او در همه چیز نفوذ کرده و قضای او به امضایش رسیده است.

 

او را به گونهای ستایش می کنم که اقرار کننده ای به ربوبیت او اقرار می نماید ( در برابر بندگی او تواضع و فروتنی می کند) از خطا کاری خویش بیزاری می جوید.(به یگانگی او اقرار می کند)

از او آرزومند مغفرت و بخششی است که موجب رهایی اوست ، در روزی که هرکس به خود مشغول است و از بستگان و فرزندانش رو می گرداند.


ادامه مطلب

 

نوشته شده توسط محمد مدبر در سه شنبه بیست و نهم اردیبهشت 1388 ساعت 1:21 PM موضوع معجزات امام علی (ع) | لینک ثابت